Naar inhoud springen
Gincave

Gidsen

Een kleine thuisgin-bar bouwen (maximaal drie flessen)

Drie flessen dekken elke gincocktail die het thuis maken waard is. Welke drie, wat elk doet, en waarom een grotere collectie zelden betere drankjes geeft.

Door de redactie van Gincave · 8 min lezen
Een kleine thuisgin-bar bouwen (maximaal drie flessen)

De meeste thuisbars zijn te groot. Een drankkast met twaalf gins erop oogt indrukwekkend, maar levert slechtere cocktails op dan drie goede flessen die goed gebruikt worden. De reden is simpel: barmannen die werkelijk weten wat ze doen, kiezen hun flessen om wat ze doen, niet om hoeveel ze er hebben. Drie flessen, juist gekozen, dekken elke gincocktail die het maken waard is. Dit is een gids voor welke drie.

Waarom drie genoeg is

Er zijn grofweg vier categorieën gincocktails die het thuis maken waard zijn: de droge Martini en zijn varianten, de Negroni en zijn familie, de gimlet-tom-collins-french-75-as van zoetzure drankjes, en de gin-tonic. Plus een handvol historische cocktails (Martinez, Last Word, Aviation) die uit diezelfde sjablonen putten.

Deze cocktails vereisen geen vier verschillende gins. Ze vereisen, grofweg:

  1. Een schone, jeneverbes-voorwaartse gin die netjes verdwijnt in geroerde drankjes en de andere ingrediënten de leiding laat nemen. Dit is wat de meeste barmannen een “werkpaard” noemen. Elke klassieke London Dry voldoet aan de eis.

  2. Een gin met een hoger alcoholpercentage of een meer uitgesproken karakter voor spirit-forward drankjes waarin de gin zich moet laten gelden. De Negroni, Martinez en Last Word hebben hier baat bij. Een navy strength-gin (57% ABV) is het standaardantwoord; een ongewoon smaakvolle hedendaagse gin kan dezelfde rol vervullen.

  3. Een gin met een kenmerkende, onderscheidende smaak voor de gin-tonic en voor incidentele Martini’s waarin je iets anders wilt dan het klassieke profiel. Hedendaagse gins (Hendrick’s, Gin Mare, The Botanist) passen allemaal in dit vak.

Drie categorieën. Drie flessen. Al het andere is óf overbodig óf een luxe. Een vierde gin opent geen nieuwe cocktails; hij versnippert alleen je aandacht.

Het werkpaard: een klassieke London Dry

Dit is de fles die je het meest zult gebruiken. Hij moet het goed doen in een droge Martini, werken in een Negroni, standhouden in een gin-tonic en zich niet blameren in een gimlet. Het ginequivalent van een goed koksmes.

De juiste fles: elke goed gemaakte traditionele London Dry van een gerenommeerde producent. De verschillen tussen Tanqueray (standaard, niet No. Ten), Beefeater, Sipsmith London Dry en Plymouth (technisch gezien een andere stijl, maar functioneel vergelijkbaar) zijn kleiner dan de verschillen tussen elk van hen en een hedendaagse gin. Kies die welke je lokale winkel het goedkoopst voert uit dat rijtje.

Waar deze fles voor is: geroerde klassiekers waarin de gin aanwezig maar niet dominant moet zijn. De droge Martini in een verhouding van 4:1 of 5:1 gin tot vermout. De Negroni op 1:1:1 of 1:1:0,75. De Martinez. De Aviation. De gin sour. De gin-tonic op doordeweekse avonden wanneer je geen project wilt.

Waar deze fles NIET voor is: indruk maken. Het werkpaard is de fles waar je zonder nadenken naar grijpt. Hij hoort betrouwbaar, licht anoniem en idealiter goedkoop genoeg te zijn zodat je je er niet schuldig over voelt wanneer je hem voor een experiment gebruikt.

Streefprijs per fles: £20-30 in het VK, $25-35 in de VS. Geef niet meer uit dan dit aan een werkpaard - de marginale kwaliteitswinst is in deze categorie niet zichtbaar.

De karakterfles: een hedendaagse gin

Hier wordt je thuisbar interessant. De hedendaagse gin is die je kocht omdat de fles je oog ving, of omdat iemand er een lovende recensie over schreef, of omdat je wilde proeven wat komkommer-en-roos nu eigenlijk in een glas betekent. Hij bestaat om specifieke dingen te doen die het werkpaard niet kan.

De juiste fles: hangt volledig af van wat je zelf lekker vindt. Hendrick’s (komkommer, roos, floraal) maakt uitstekende gin-tonics maar worstelt in een Negroni. The Botanist (22 botanicals, kruidig, complex) is een van de beste allrounders in de categorie. Gin Mare (mediterrane kruiden, hartig, zilt) is verdeeldheid zaaiend maar karaktervol. Roku (Japanse botanicals, yuzu-voorwaarts) maakt een memorabele Martini met een yuzutwist. Monkey 47 (47 botanicals, intens complex) is polariserend - je houdt ervan of je vindt hem overdreven.

Waar deze fles voor is: gin-tonics die naar iets specifieks smaken. De incidentele thematische Martini (Hendrick’s met komkommer, Roku met yuzu, Gin Mare met rozemarijn). Cocktails waarin je de gin zich wilt laten verklaren. Het drankje dat je maakt wanneer je een gast hebt die weet wat hij drinkt.

Waar deze fles NIET voor is: reguliere Negroni’s of alles waarin Campari het zware werk doet. Hedendaagse gins vechten met bittere modifiers in plaats van ze aan te vullen. Gebruik in plaats daarvan het werkpaard.

Streefprijs per fles: £35-45 in het VK, $40-55 in de VS. De karakterfles is waar het de moeite waard is om voor kwaliteit te betalen - je koopt het kenmerkende karakter, geen generiek distillaat.

De derde fles: navy strength of specialist

Hier lopen de meningen het meest uiteen. Het derde flesvak kan gaan naar:

Optie A: een navy strength-gin. Plymouth Navy Strength (57%) is het klassieke antwoord. Het hogere alcoholpercentage geeft spirit-forward cocktails echte ruggengraat. Four Pillars Navy Strength is het moderne alternatief als je een iets hedendaagser profiel verkiest. Deze fles is voor Negroni’s waarin je de gin op gelijke voet met Campari wilt laten vechten, voor Martini’s waarin je echte diepte wilt, en voor Last Words en andere spirit-forward klassiekers.

Optie B: een Old Tom. Hayman’s Old Tom is de standaard. De licht gezoete stijl laat echte Tom Collinses en oorspronkelijke martinez-recepten werken zoals ze bedoeld waren. Minder veelzijdig dan een navy strength, maar historisch interessant.

Optie C: een tweede hedendaagse gin. Als je karakterfles Hendrick’s (floraal) is, opent een tweede hedendaagse gin in een andere richting (een hartige als Gin Mare, of een citrusvoorwaartse als Roku) andere gin-tonicervaringen. Dit is de minst avontuurlijke keuze en de meest verdedigbare als je vooral gin-tonics drinkt.

Het eerlijke antwoord: navy strength is de nuttigste derde fles voor wie regelmatig cocktails maakt. Old Tom is de interessantste voor cocktailgeschiedenisnerds. Een tweede hedendaagse is de meest praktische voor de terloopse drinker.

Streefprijs per fles: navy strength-flessen lopen van £30-50, Old Toms doorgaans £35-45, hedendaagse gins als eerder.

Een uitgewerkt voorbeeld - de concrete bar met drie flessen

Voor een thuisbar gebouwd op praktisch gebruik, het fantasieloze maar betrouwbare antwoord:

  • Tanqueray (standaard) als werkpaard - £20-25
  • Hendrick’s of The Botanist als karakterfles - £35-40
  • Plymouth Navy Strength als derde - £35-40

Totaal: £90-105. Deze combinatie aan kan elke klassieke gincocktail die bestaat. De Martini werkt met Tanqueray. De Negroni werkt met Tanqueray of Plymouth Navy Strength, afhankelijk van hoe spirit-forward je hem wilt. De gin-tonic werkt met alle drie - Hendrick’s met komkommer voor variatie, Tanqueray met een klassiek limoengarnituur voor de doordeweekse versie, Plymouth Navy Strength wanneer je wilt dat het drankje harder aankomt.

Maak je één vervanging, ruil dan Plymouth Navy Strength voor Sipsmith VJOP (Very Junipery Over Proof, 57,7%). VJOP is intenser jeneverbes-voorwaarts dan Plymouth, wat Negroni’s agressiever maakt maar Martini’s interessanter.

Wat je niet hoeft toe te voegen

Weersta de volgende verleidingen:

Een gearomatiseerde gin. Pink gin, rabarbergin, sloe gin en andere gearomatiseerde varianten zijn in wezen ginlikeuren. Ze hebben specifieke toepassingen (sloe gin in de sloe gin fizz, af en toe desserts) maar het is geen gin op een manier die er voor cocktails toe doet. Wil je smaak, voeg die dan toe via vermout, bitters, citrus of siroop - niet via een vooraf gearomatiseerd gedistilleerd.

Meerdere London Drys. Tanqueray en Beefeater produceren geen betekenisvol verschillende cocktails. Beide kopen is verzamelen, geen drinken. Kies er een en houd eraan vast.

Een ultra-premium gin die je bewaart voor speciale gelegenheden. Flessen als Monkey 47 à £45-50 zijn uitstekend, maar een “speciale fles” die je niet opent, is slechts een duur ornament. Heb je het geld uitgegeven, drink dan de gin.

Een fles van een kleine lokale distilleerderij uit loyaliteit. Kleine ambachtelijke distilleerderijen maken zowel uitstekende gins als werkelijk matige. Koop een kleine ambachtelijke fles wanneer die echt goed is - niet omdat de producent lokaal is. Loyaliteit verbetert geen cocktail.

De eerlijke samenvatting

De gin-bar van drie flessen is een bewust klein iets. De beperking is het punt. Met drie flessen weet je werkelijk wat elke doet, grijp je zonder nadenken naar de juiste en maak je betere drankjes. Met twaalf flessen besteed je mentale energie aan het vergelijken van opties die er niet toe doen, en eindig je met cocktails die niet beter zijn dan ze met drie goede zouden zijn.

Dit geldt voor gin specifiek en voor thuisbars in het algemeen. De bar van een werkende barman is niet groter dan de jouwe omdat hij meer opties heeft. Hij is groter omdat hij een baan heeft. Voor een thuiscocktailprogramma is minder werkelijk meer - tot op zekere hoogte, en die hoogte is drie.

Als je ooit maar één fles bezit, maak er dan een goede Tanqueray of Plymouth van. Als je er ooit maar twee bezit, voeg dan een Hendrick’s of Botanist toe. Bezit je er drie, dan ben je klaar. Koop een andere vermout of wat betere tonic voordat je een vierde gin toevoegt.

✻

Ook de moeite waard