Naar inhoud springen
Gincave

Wereld USA

Amerikaanse craft gin: een continentale stijl in vijf regio's

Waarom de Amerikaanse gin-renaissance zo laat kwam, de vijf regionale scholen die ontstonden en welke producenten echt iets eigens bouwden.

Door de redactie van Gincave · 10 min lezen
Amerikaanse craft gin: een continentale stijl in vijf regio's

Amerikaanse craft gin is een van de late verhalen in de wereldwijde gin-renaissance. Terwijl London Dry zichzelf door de jaren negentig en 2000 heen in Engeland opnieuw uitvond, en Japan tegen het einde van de jaren 2010 in alle stilte enkele van de meest verfijnde gins ter wereld produceerde, bleef Amerikaanse gin grotendeels een categorie van massamarktflessen - Seagram’s, Gordon’s, Gilbey’s. De craft gin-beweging kwam, toen ze eindelijk in de VS arriveerde, met horten en stoten op gang en bracht iets voort dat op geen enkele andere nationale gintraditie lijkt. Dit is een gids over hoe het zover kwam, waar de regionale scholen staan en welke producenten de moeite waard zijn om op te zoeken.

Waarom het zo lang duurde

Amerikaanse craft gin lag het grootste deel van het tijdperk na de Drooglegging in wezen stil. Van de jaren dertig tot in de jaren negentig werd het Amerikaanse ginschap gedomineerd door een handvol massamarktmerken - Seagram’s, Gordon’s, Gilbey’s - terwijl serieus ambachtelijk distilleren, voor zover het al bestond, zich vrijwel volledig op whiskey richtte. De opvallende uitzondering was Junipero van Anchor Distilling, gelanceerd in 1996 - algemeen erkend als de eerste moderne Amerikaanse craft gin en een eenzame voorloper van de bredere beweging die een decennium later opkwam.

Drie structurele redenen verklaren de lange kloof:

  1. De regelgevende erfenis van de Drooglegging. Toen alcoholproductie in 1933 weer legaal werd, was het regelgevingskader dat ontstond - het Three-Tier System, de lappendeken van alcoholwetten op staatsniveau, de hoge vergunningskosten - bewust zo opgezet dat het grootschalige producenten bevoordeelde. Kleine distilleerderijen, die vóór de Drooglegging gangbaar waren, werden economisch onhoudbaar. De Amerikaanse sterkedrankmarkt consolideerde zich rond een handvol grote producenten en bleef decennialang zo.

  2. De dominantie van whiskey. De Amerikaanse ambachtelijke distilleertraditie richtte zich, toen ze begin jaren 2000 begon te herleven, grotendeels op whiskey - met name bourbon en rye. Ambachtelijke distillateurs wilden concurreren met de whiskeyproducenten uit Kentucky en Tennessee, waar duidelijke marktvraag en cultureel prestige bestond. Gin was vaak een bijzaak, iets wat kleine distilleerderijen erbij maakten terwijl hun whiskey rijpte.

  3. De belastingwetgeving. De federale accijns op sterkedrank was (en is) zo opgebouwd dat kleinschalige productie economisch lastig is. Tot de Craft Beverage Modernization Act van 2017 lagere tarieven voor kleine producenten invoerde, betaalde elke ambachtelijke distilleerderij dezelfde accijns per fles als een multinationale concurrent. Dit gold niet alleen voor gin, maar de lagere marges van gin ten opzichte van gerijpte whiskey maakten het bijzonder meedogenloos.

Het resultaat: Amerikaanse craft gin kwam pas na ruwweg 2010 serieus op, met Junipero als enige noemenswaardige voorloper. De meeste producenten die de categorie bepaalden, begonnen tussen 2010 en 2015. Vergeleken met de Britse craft gin-boom (die begin jaren 2000 begon) of de Japanse gin-beweging (die in 2014 al Ki No Bi voortbracht), loopt Amerikaanse gin ongeveer een decennium achter in ontwikkeling.

De vijf regionale scholen

Wat in Amerika ontstond is geen enkele stijl, maar vijf redelijk duidelijk onderscheiden regionale benaderingen, elk gevormd door lokale geografie, beschikbaarheid van botanicals en culturele oriëntatie.

De Pacific Northwest-school

Locatie: Oregon, Washington, delen van Brits-Columbia (dat weliswaar Canadees is, maar de regionale stijl deelt).

Bepalende producenten: Aviation American Gin (Portland, opgericht midden jaren 2000, in 2020 verkocht aan Diageo). Big Gin (Seattle). New Deal Distillery (Portland). Bull Run (Portland).

Stijl: Uitgesproken Amerikaans in de bereidheid om jeneverbes naar de achtergrond te duwen. De Pacific Northwest-school leidde de beweging weg van de jeneverbesdominantie van London Dry en benadrukte in plaats daarvan zachte, bloemige, citrusgedreven profielen. Aviation American Gin werd deels internationaal beroemd doordat Ryan Reynolds in 2018 in het bedrijf stapte (het merk werd in 2020 aan Diageo verkocht), maar de stijl stond al veel eerder vast. De gin gebruikt kardemom, koriander, lavendel, sarsaparilla en sinaasappelschil in verhoudingen die iets voortbrengen dat bijna meer op een botanische likeur lijkt dan op traditionele gin.

Waarom het werkt: De Pacific Northwest kent een rijke verzamelcultuur (paddenstoelen, bessen, kruiden) en een wijnstreekgevoel voor lokale terroir. Distillateurs in de regio behandelen botanicals zoals wijnmakers uit Oregon druiven behandelen - als uitdrukkingen van lokale groeiomstandigheden.

De Californische school

Locatie: Californië, en met name de Bay Area.

Bepalende producenten: St. George Spirits (Alameda - de gins Botanivore, Terroir, Dry Rye). Junipero (San Francisco - de vroegste Amerikaanse craft gin, opgericht in 1996). Hangar 1.

Stijl: De meest intern gevarieerde van alle Amerikaanse gin-scholen. St. George alleen al maakt drie afzonderlijke gins met drie compleet verschillende karakters. Botanivore is kruidig en bloemig. Terroir is bos-en-berg (douglasspar, Californische laurier, kustsalie). Dry Rye gebruikt ryedistillaat als basis, wat een rijkere, meer graangedreven gin oplevert. De Californische school wordt minder bepaald door één gezamenlijke stijl en meer door het experimenteren met regionale botanicals - Californische laurier, kustsalie, citrusschillen uit lokale boomgaarden.

Waarom het werkt: De botanische diversiteit van Californië is groter dan die van vrijwel elke vergelijkbare regio ter wereld. Van kustmammoetbomen tot hoogwoestijn tot citrusland tot wijnstreek kunnen distillateurs binnen een paar uur rijden dramatisch verschillende botanicals vinden. De Californische school draait deels om het tonen van dat bereik.

De East Coast- / New York-school

Locatie: New York, en vooral Brooklyn. Enkele producenten in Massachusetts en Pennsylvania.

Bepalende producenten: Greenhook Ginsmiths (Brooklyn). Industry City Distillery. Brooklyn Gin. Barr Hill (Vermont, strikt genomen New England maar stilistisch verwant).

Stijl: De meest klassiek ingestelde van de Amerikaanse scholen. Greenhook’s American Dry Gin is in wezen een London Dry gemaakt in Brooklyn - jeneverbesgedreven, droog, traditioneel. Brooklyn Gin benadrukt frisse citrus. De East Coast-school respecteert het traditionele ginsjabloon meer dan de scholen aan de westkust, deels door de sterkere oriëntatie op de Europese cocktailcultuur in de barscene van New York.

Waarom het werkt: De cocktailheropleving van New York (de lijn van Death & Co, PDT, Employees Only, Milk & Honey) vroeg om gin die werkte in klassieke cocktails. Producenten reageerden door gins te maken die overeind bleven in een fatsoenlijke Martini of Negroni, in plaats van gins die speciale tonic-combinaties nodig hadden om hun karakter te laten zien.

De Mountain West-school

Locatie: Colorado, Wyoming, Idaho, Montana.

Bepalende producenten: Spring 44 (Colorado). Leopold Bros (Colorado). Wood’s High Mountain (Colorado). 10th Mountain (Colorado).

Stijl: Bepaald door ingrediënten die je alleen op hoogte of in droge omstandigheden krijgt - jeneverbes uit het hoogland (met een andere chemie dan Europese jeneverbes), bijvoet, den, bergkruiden. De waterbron doet er meer toe dan in de meeste regio’s: diverse Mountain West-producenten brengen bronwater van grote hoogte als onderdeel van het product in de markt. De gins neigen droger te zijn dan Pacific Northwest-gin, maar nog steeds minder jeneverbesgedreven dan New Yorkse gin. Een tussenweg-school met een kenmerkend droog-bergkarakter.

Waarom het werkt: De Amerikaanse Mountain West heeft botanicals die elders moeilijk te vinden zijn - jeneverbes van grote hoogte heeft een andere chemie dan de Europese, en het droge klimaat concentreert de etherische oliën. Producenten kunnen gins bouwen rond ingrediënten met een werkelijk ongewoon regionaal karakter.

De Midwest farm-school

Locatie: Wisconsin, Minnesota, Iowa, Illinois.

Bepalende producenten: Death’s Door (Wisconsin - de meest prominente). Cardinal Spirits (Indiana). Letherbee (Illinois). 45th Parallel (Wisconsin).

Stijl: Eenvoud. Death’s Door gebruikt slechts drie botanicals (jeneverbes, koriander, venkel), als bewust contrast met de aanpak met tientallen botanicals van Monkey 47 of zelfs St. George Botanivore. De Midwest farm-school positioneert zich als de anti-complexiteitsbeweging - lokaal verbouwde granen, minimale botanicals, traditionele productie. Het resultaat zijn gins die helder, direct en goed geschikt zijn voor klassieke cocktails. Minder opzichtig dan Pacific Northwest-gin, minder experimenteel dan Californische gin, maar met een duidelijk filosofisch standpunt.

Waarom het werkt: De distilleertraditie van de Midwest-boerderij put uit een geschiedenis van graandistillatie (mais, rye, tarwe - dezelfde gewassen die Amerikaanse whiskey maken). Distillateurs komen vaak uit een agrarische achtergrond en behandelen gin als een verlengstuk van de boerderijopbrengst. De minimalistische aanpak weerspiegelt dat - toon wat je verbouwt, begraaf het niet onder botanische complexiteit.

Wat de scholen gemeen hebben

Ondanks de regionale verschillen deelt Amerikaanse craft gin enkele kenmerken:

Minder jeneverbes dan de Europese traditie. Veel Amerikaanse producenten zetten citrus- of bloemige tonen vooraan en jeneverbes naar achteren vergeleken met de klassieke London Dry. Dit is een echte stilistische voorkeur, geen productieongeluk - het Amerikaanse gehemelte neigt vaak naar frissere smaken. (Let wel, er zijn uitzonderingen - met name in de East Coast-school - dus dit is niet universeel.)

Bereidheid om ongebruikelijke basisdistillaten te gebruiken. St. George Dry Rye gebruikt rye-whiskeydistillaat. Verschillende producenten gebruiken neutrale alcohol op maisbasis in plaats van de tarwegebaseerde alcohol die traditioneel is voor Europese gin. Amerikaanse producenten zijn over het algemeen eerder bereid de basis te variëren omwille van het karakter.

Sterke regionale herkomst. Amerikaanse producenten brengen lokale botanicals consequent agressiever in de markt dan Europese producenten doen. Het “terroir”-frame - gangbaar in de Amerikaanse wijnwereld - is op een manier overgewaaid naar Amerikaanse craft gin die in de Engelse of Nederlandse ginmarketing minder prominent is.

Hogere prijzen dan massamarktgin. Een typische Amerikaanse craft gin kost in de VS 35 tot 55 dollar, vaak meer dan vergelijkbare geïmporteerde gins als je verzending meerekent. Deels komt dat door de kleinere productieschaal; deels door de bereidheid van de Amerikaanse craftconsument om premiumprijzen te betalen voor gins met een “verhaal”.

Flessen die het opzoeken waard zijn

Als je nieuw bent in Amerikaanse craft gin, vertegenwoordigen deze vijf de regionale scholen goed:

  1. St. George Botanivore (Californië) - de breedspectrum-botanische Californische school
  2. Aviation American Gin (Pacific Northwest) - de bloemige, citrusgedreven Portland-stijl
  3. Greenhook American Dry (New York) - de klassieke East Coast-benadering
  4. Leopold Bros American Small Batch Gin (Colorado) - de Mountain West-stijl
  5. Death’s Door Gin (Wisconsin) - de minimalistische Midwest-benadering

Elk is werkelijk anders dan de rest. Deze vijf doorproeven geeft je een nuttige kaart van waar Amerikaanse gin als categorie echt staat.

Het eerlijke oordeel

Amerikaanse craft gin bevindt zich op een interessant moment. De vroegste producenten (Junipero, St. George, Aviation, Death’s Door) bestaan al ruim een decennium en hebben hun stijlen bewezen. Een tweede golf producenten bouwt nu voort op die fundamenten - meer regionale specificiteit, meer zelfvertrouwen over wat Amerikaanse gin kan zijn en Europese gin niet is.

De zwakte van de categorie, vergeleken met Britse of Japanse gin, is consistentie. De kwaliteit varieert enorm - sommige Amerikaanse craft gins zijn uitstekend, andere zijn in wezen marketingoefeningen rond middelmatig vocht. De culturele vrijbrief om “craft” te zijn, gecombineerd met de grote bereidheid van de consument om premiumprijzen te betalen, heeft enkele zwakke producten in de categorie binnengelaten.

De kracht van de categorie is oprechte regionale eigenheid. Een St. George Terroir smaakt specifiek naar de kust van Californië; een Spring 44 smaakt specifiek naar de bergen van Colorado. Dat is iets wat de Europese gintraditie - die meer typologisch dan regionaal is - niet altijd voortbrengt. De dichtstbijzijnde internationale parallel is Japanse gin, die op vergelijkbare wijze ingrediënten benadrukt die aan de lokale geografie zijn verbonden.

Als je Europese gin drinkt en iets anders wilt proeven, is de Amerikaanse craftcategorie nu volwassen genoeg om te verkennen. Sla de door beroemdheden gepromote massamarktgins en de marketinggedreven flessen over. Zoek in plaats daarvan de regionale scholen op. De goede Amerikaanse gins zijn heel goed, en ze proberen niet alleen Britse gins te zijn die in Amerika gemaakt worden - ze proberen iets eigens, en slagen daar steeds beter in.

✻

Ook de moeite waard