Cocktails
De erfstukcocktail van een lezer: het mysterie van de roze Bronx
Een lezer vond een gincocktail in het oude barboek van zijn grootvader. We herleiden hem tot de Bronx, een van de grote verloren gincocktails, en maken hem.
Een van de mooiste dingen aan het schrijven van een ginsite is de post. Een lezer stuurde ons onlangs een klein juweeltje: een gincocktail overgeschreven uit het persoonlijke barboek van zijn grootvader, een zwart notitieboekje getiteld “White Knights Formulas”. We konden het niet laten te achterhalen waar hij vandaan kwam - en het antwoord leidt regelrecht naar een van de grote, half vergeten gincocktails van het begin van de twintigste eeuw.
Hier is het recept precies zoals het verscheen op pagina 41 van het boek:
Mengglas 1/2 vol gebroken ijs 2 scheutjes frambozensiroop 2 scheutjes sinaasappelsap 1/2 jigger French vermouth 1/2 jigger gin Roeren, zeven in cocktailglas
Is het een echte cocktail?
Ja - en een historisch gegronde. Alles aan dit recept plaatst het stevig in het begin van de twintigste eeuw: het handgeschreven formuleboek, de periodeterm “French vermouth” (wat droge vermout betekent), de maten in “jiggers” en “scheutjes”, en de roer-en-zeef-op-methode. De regel “Niet echt zonder mijn handtekening” is pure ouderwetse bartendertrots, uit een tijd waarin bartenders hun persoonlijke formules als bedrijfsgeheimen bewaakten. Dit is het echte werk: een notitieboekrecept van een werkende bartender, hoogstwaarschijnlijk ergens tussen de jaren 1900 en 1930.
En het drankje zelf is geen uitvinding. Herleid het tot zijn kern - gin, droge vermout en sinaasappelsap, geroerd en opgediend up - en je hebt de Bronx, een van de meest beroemde en populaire gincocktails uit het tijdperk vóór de drooglegging.
De Bronx: een grote verloren gincocktail
Het is moeilijk te overdrijven hoe populair de Bronx ooit was. Bedacht in het begin van de jaren 1900 en breed toegeschreven aan een bartender genaamd Johnnie Solon in het Waldorf-Astoria in New York, werd de Bronx een tijd lang in één adem genoemd met de Martini en de Manhattan - een van de bepalende cocktails van zijn tijd. Hij is in wezen een Martini met sinaasappelsap: gin en vermout (klassiek zowel zoet als droog) opgefrist met een beetje verse sinaasappel.
Toen vervaagde hij. Naarmate smaken veranderden en vers sap uit de mode raakte in cocktailbars, gleed de Bronx stilletjes uit het repertoire, en vandaag is het een drankje waar de meeste mensen nog nooit van hebben gehoord - een echte verloren klassieker. Wat het vinden van een persoonlijke variatie ervan in een familienotitieboekje des te specialer maakt.
De variatie van de grootvader
De versie van onze lezer is een specifieke, persoonlijke kijk op de Bronx, en een slimme. Hij maakt twee opvallende wijzigingen ten opzichte van het leerboekrecept. Ten eerste gebruikt hij alleen French (droge) vermout, in plaats van de klassieke mix van zoet en droog - wat een droger, knisperender drankje geeft. Ten tweede, en nog kenmerkender, voegt hij een beetje frambozensiroop toe in plaats van de gebruikelijke zoetheid, wat het drankje een zachte roze blos en een milde fruitigheid geeft.
Die frambozentwist is wat er een huisrecept van maakt in plaats van een rechttoe rechtaan Bronx, en het is makkelijk te zien waarom de vrouw van de lezer en haar vriendinnen er dol op zijn: het is een mooie, bleekroze, licht fruitige, droge-maar-toegankelijke gincocktail - verfijnd en een tikje ouderwets in de beste zin. Grootvader wist wat hij deed.
Hoe je hem vandaag maakt
Het recept hierboven vertaalt het origineel naar moderne maten en blijft trouw aan het notitieboekje. Het drankje komt samen als een bleke, blozend roze, droog en delicaat met een vleugje framboos en sinaasappel.
Een paar moderne noten. Gebruik een goede droge vermout en houd die vers (gekoeld na opening), want het is de helft van het drankje. “Scheutjes” zijn klein - dit is een droge, gin-en-vermoutgedreven cocktail, geen zoete fruitige, dus weersta de drang om meer siroop en sap toe te voegen dan voorgeschreven. En een klassieke London Dry-gin past er prachtig bij en laat de vermout en het flauwe fruit rond de jeneverbes spelen.
De conclusie
De cocktail van de grootvader van onze lezer is een echt stukje geschiedenis: een persoonlijke, rozegetinte variatie op de Bronx, een van de grote gincocktails van het begin van de twintigste eeuw, bewaard in een handgeschreven formuleboek van een bartender. Hij is echt, hij is heerlijk, en hij is een herinnering dat sommige van de beste drankjes de drankjes zijn die stilletjes verdwenen en in oude notitieboekjes wachten om herontdekt te worden. Droog, delicaat en blozend roze verdient hij duidelijk zijn plek in het repertoire van één familie - en nu, misschien, in dat van jou. Dank aan de lezer die hem deelde. Heb je een eigen gin-erfstukrecept, dan zien we het graag.
Ook de moeite waard
De Ramos Gin Fizz: de torenhoge wolk van een New Orleans-klassieker
De beroemde gin fizz met wolkentop uit New Orleans - gin, citrus, room en oranjebloesemwater. Het recept, de legendarische lange schud en hoe je het schuim bouwt.
De Singapore Sling: de tropische ginklassieker, goed gemaakt
De felrode ginklassieker uit het Raffles Hotel - gin, kersenlikeur en ananas in een lange tropische sling. Het echte recept, niet de zoete toeristenversie.
De Last Word: de gelijke-delen-klassieker die terugkwam uit de dood
Een gincocktail uit de drooglegging, herboren - gelijke delen gin, groene Chartreuse, maraschino en limoen. Het recept, de balans en de techniek.