Cocktails
De Last Word: de gelijke-delen-klassieker die terugkwam uit de dood
Een gincocktail uit de drooglegging, herboren - gelijke delen gin, groene Chartreuse, maraschino en limoen. Het recept, de balans en de techniek.
De Last Word is het bewijs dat een geweldige cocktail bijna een eeuw kan verdwijnen en terug kan komen om te veroveren. Geboren in Detroit vóór de drooglegging, decennialang vergeten en begin jaren 2000 nieuw leven ingeblazen in een bar in Seattle, is hij nu een van de meest geliefde moderne klassieke gincocktails - een kruidig, complex, juweelgroen drankje gebouwd op een van de meest elegante ideeën in de mixology: vier ingrediënten in volmaakt gelijke maat. Hij oogt intimiderend en smaakt verfijnd, maar is werkelijk eenvoudig te maken zodra je de flessen hebt.
Een beetje geschiedenis
De Last Word dateert van rond 1916 en de Detroit Athletic Club, waar hij naar verluidt werd geïntroduceerd door een vaudeville-artiest genaamd Frank Fogarty. Hij verscheen in druk in de jaren vijftig maar was tegen die tijd grotendeels uit de bars verdwenen, een slachtoffer van de drooglegging en veranderende smaken. Zijn heropleving is een van de grote verhalen uit de cocktailrenaissance: begin jaren 2000 stuitte de Seattle-barman Murray Stenson op het oude recept en zette het op de kaart in Zig Zag Café, waar het vlam vatte onder bartenders en zich over het land en vervolgens de wereld verspreidde. Vandaag is hij een vaste waarde in elke serieuze cocktailbar.
Een deel van wat de Last Word zo geliefd maakt onder bartenders is zijn structuur. Het is een gelijke-delen-cocktail - vier ingrediënten in identieke maat - wat hem makkelijk te onthouden maakt en een hele familie van drankjes op hetzelfde sjabloon heeft geïnspireerd.
De magie zit in de verhouding: gelijke delen van alle vier. De kleur is een bleek, lichtgevend groen van de Chartreuse - een van de mooiste drankjes uit het repertoire.
De balans die het laat werken
Op papier zou de Last Word niet moeten werken. Groene Chartreuse is een krachtige, sterke (rond de 55% ABV) kruidenlikeur die door monniken wordt gemaakt volgens een geheim recept van 130 botanicals - assertief genoeg om bijna alles te domineren. Maraschino is een intense, eigenzinnige likeur van kersenpitten. Elk van de twee zou een drankje kunnen platwalsen. Het genie van de gelijke-delen-formule is dat ze elkaar in toom houden: de kruidige kracht van de Chartreuse wordt in evenwicht gehouden door de zoetheid van de maraschino en de zuurgraad van de limoen, met de gin die er een schone ruggengraat onder legt. Niets wint, en het resultaat is complex, kruidig, wrang en opmerkelijk harmonieus.
Deze balans hangt af van het gebruik van de juiste ingrediënten. Groene Chartreuse is essentieel - de gele versie is milder en zoeter en maakt een ander, minder drankje. Luxardo is de standaardmaraschino. En de limoen moet vers zijn; sap uit een fles gooit de hele delicate balans overhoop.
Veelgemaakte fouten
Gele Chartreuse gebruiken. Het moet groen zijn. Geel is zachter en zoeter en het drankje verliest zijn kruidige ruggengraat.
Limoensap uit een fles. In een zo onverhuld gelijke-delen-drankje is het verschil tussen verse en flessenlimoen het verschil tussen helder en dof. Altijd vers.
Niet hard genoeg schudden. Het drankje heeft goede koeling en een beetje verdunning nodig om de intensiteit van de Chartreuse en maraschino te verzachten. Schud met flink wat ijs tot de shaker beslagen is.
Het dubbel zeven overslaan. Schudden laat ijssplinters achter; een fijne zeef geeft de schone, zijdezachte textuur die het drankje verdient.
Varianten de moeite waard
Het gelijke-delen-sjabloon heeft een hele familie voortgebracht. Ruil de gin in voor roggewhiskey en je krijgt de Final Ward. Vervang door mezcal, gele Chartreuse en limoen met Aperol voor de Naked and Famous. De Paper Plane (bourbon, Aperol, Amaro Nonino, citroen) gebruikt dezelfde gelijke-delen-logica. Zodra je de Last Word begrijpt, begrijp je een hele categorie moderne cocktails.
Hij is ook een natuurlijke metgezel van de Aviation - beide zijn gincocktails van vóór de drooglegging gebouwd op maraschinolikeur, dus als je de fles voor de een hebt, ben je halverwege de ander.
Het oordeel
De Last Word is het drankje om te maken wanneer je wilt imponeren zonder veel moeite. Hij oogt en smaakt verfijnd - kruidig, complex, prachtig in balans en een schitterend lichtgevend groen - en toch is hij niets meer dan vier gelijke maten geschud met ijs. De enige drempel is het in huis hebben van groene Chartreuse en maraschino, die niet goedkoop zijn, maar beide zijn hoekstenen die tientallen andere cocktails ontsluiten. Haal ze in huis, onthoud de gelijke-delen-formule, gebruik verse limoen, en je kunt een van de grote moderne klassiekers maken wanneer je maar wilt. Weinig cocktails bieden zoveel beloning voor zo weinig techniek.
Ook de moeite waard
De erfstukcocktail van een lezer: het mysterie van de roze Bronx
Een lezer vond een gincocktail in het oude barboek van zijn grootvader. We herleiden hem tot de Bronx, een van de grote verloren gincocktails, en maken hem.
De Ramos Gin Fizz: de torenhoge wolk van een New Orleans-klassieker
De beroemde gin fizz met wolkentop uit New Orleans - gin, citrus, room en oranjebloesemwater. Het recept, de legendarische lange schud en hoe je het schuim bouwt.
De Singapore Sling: de tropische ginklassieker, goed gemaakt
De felrode ginklassieker uit het Raffles Hotel - gin, kersenlikeur en ananas in een lange tropische sling. Het echte recept, niet de zoete toeristenversie.