Naar inhoud springen
Gincave

Cocktails

De Ramos Gin Fizz: de torenhoge wolk van een New Orleans-klassieker

De beroemde gin fizz met wolkentop uit New Orleans - gin, citrus, room en oranjebloesemwater. Het recept, de legendarische lange schud en hoe je het schuim bouwt.

Door de redactie van Gincave · 4 min lezen
De Ramos Gin Fizz: de torenhoge wolk van een New Orleans-klassieker

De Ramos Gin Fizz is het pronkstuk van de gincocktails - een hoog, donzig, wolkwit drankje waarvan het schuim dramatisch boven de rand van het glas uitrijst als een piek softijs. Hij is zacht, romig, citrusachtig en flauw bloemig, en hij ziet eruit als niets anders op de bar. Hij is ook berucht om een serieuze work-out om te maken, dankzij de lange, harde schud die zijn kenmerkende schuim bouwt. Het is geen alledaags drankje, maar het is een werkelijk spectaculair drankje, en thuis een goede maken is een van de meest bevredigende dingen die je met een fles gin kunt doen.

Een beetje geschiedenis

De Ramos Gin Fizz werd in 1888 bedacht door Henry C. Ramos in zijn Imperial Cabinet Saloon in New Orleans. Hij werd zo populair dat Ramos naar verluidt een rij “shaker boys” in dienst had - teams van bartenders die de shaker de rij door gaven, elk schuddend voor een poos, omdat het drankje berucht een extreem lange schud vereiste om zijn textuur te bereiken. Verslagen spreken van twaalf minuten of meer aan onafgebroken schudden. Het drankje werd een New Orleans-instituut, nauw verbonden met de stad, en het blijft een ereteken voor bartenders om hem goed te maken.

De lange schud staat centraal in de identiteit van het drankje en zijn reputatie. Al heb je thuis geen twaalf minuten nodig, de Ramos vraagt werkelijk meer schudden dan welke andere cocktail ook, en die inspanning is wat zijn opmerkelijke, merengue-achtige schuim creëert.

Het resultaat is een hoge kolom van zacht, romig, sneeuwwit drankje met een schuimkap die fier boven het glas uitsteekt. Alles eraan komt neer op de schud.

De techniek die ertoe doet

Alles aan de Ramos komt neer op het schuim, en het schuim komt neer op de schud. Dit is de ene cocktail waar je werkelijk niet te veel kunt schudden. De tweetrapsmethode is essentieel: eerst een droge schud (zonder ijs) om het eiwit, de room en de citrus tot een dikke basis te emulgeren, dan een natte schud (met ijs) om die te koelen en te beluchten. Beide fasen moeten zo krachtig en lang als je kunt opbrengen - hoe langer en harder je schudt, hoe hoger en stabieler het schuim.

De uiteindelijke sodaschenk is de goocheltruc. Je zeeft het geschudde drankje in het glas, laat het rusten zodat het schuim begint op te stijven, en laat dan soda langs de binnenkant van het glas druppelen. De soda duwt het schuim omhoog, en als je genoeg hebt geschud, rijst het op tot die beroemde piek boven de rand. Een smal glas helpt het schuim klimmen.

Veelgemaakte fouten

Lang niet genoeg schudden. Dit is de nummer-éénmislukking. Een slappe schud geeft een vlak, dun drankje zonder toren. Schud veel langer dan redelijk voelt.

De droge schud overslaan. Zonder de ijsvrije eerste schud emulgeren het eiwit en de room niet goed en zakt het schuim in.

Te veel oranjebloesemwater. Het is krachtig - drie druppels, geen scheut. Overdrijf je het, dan smaakt het drankje naar zeep.

De soda te snel of te vroeg toevoegen. Schenk hem langzaam, langs de zijkant, nadat het drankje is gaan rusten, om het schuim te bouwen in plaats van te breken.

Varianten de moeite waard

De Ramos ligt vrij vast door traditie, maar kleine aanpassingen zijn gangbaar: sommigen gebruiken slagroom voor een rijker drankje, sommigen voegen een vleugje vanille toe. Het eiwit is essentieel voor de textuur, maar als je rauw ei vermijdt, is aquafaba (kikkererwtenvocht) een werkbare veganistische vervanger die verrassend goed schuimt. Daarbuiten is de Ramos een drankje om trouw te maken in plaats van opnieuw uit te vinden - zijn hele aantrekkingskracht is die iconische klassieke textuur.

Het oordeel

De Ramos Gin Fizz is geen drankje dat je even in elkaar flanst, en dat is precies het punt. Het is een pronkstuk - de cocktail die je maakt wanneer je wilt imponeren, of gewoon wanneer je zin hebt in de echte voldoening van het zelf bouwen van dat torenhoge, wolkzachte schuim. Hij beloont inspanning als weinig drankjes: hoe harder je schudt, hoe spectaculairder het resultaat. Zacht, romig, citrusachtig en flauw bloemig, hij smaakt zo luxueus als hij eruitziet. Houd het oranjebloesemwater ingetogen, geef je volledig over aan de schud en schenk de soda met zorg, en je produceert een van de mooiste drankjes uit het hele ginrepertoire. Een echte New Orleans-klassieker, en elke seconde van de schud waard.

✻

Ook de moeite waard